Xena, so lyk my lewe. Hier is ‘n paar flitsies uit ‘n tipiese dag vir die MaanMense.

Eerstens oordink ek my drome, en kyk na die notas wat ek in die nag in die donker agter in die boonste boek op my bedkassie gemaak het, terwyl ek my tee drink wat MaanMan gebring het. (Daar staan gekrabbel – Mense in hysbakke)

Daarna is dit tyd om die kikoi wat ek om my lyf draai as ek gaan swem, van my rekenaarskerm af te haal en gou epos, blogs en Faceboek te kyk.

*Ignoreer MaanMan se vraag of ek nog nie aangetrek is nie*

Besluit dan om huweliksomnin te vermy, om te gaan stort… Daarna is dit tyd vir MaanMan se lekker gebroude koffie – ek op my rooi leerbank, en hy op sy denimbank, en dit kan lei tot ure-lange gesprekke oor die lewe, die dood en alles tussenin wat lei na die lewe en die dood.  Oor Yin en oor Yang.

Dan is dit tyd vir voete natmaak en seëninge tel…

Ons doen al ons huiswerk, instandhouding, die bedryf en bemarking van ons gastehuis (insluitend was en styk van beddegoed) self. Asof die kappery en plaveisel langsaan nie genoeg is nie, het die veldbrande van die afgelope weke alles met ‘n stof/roet/as lagie bedek.

Op sulke dae bestuur MaanMan en ek elkeen sy eie stofsuier, hy onder, en ek bo. Alles wat ons besit word aanhoudend met ‘n nat lappie afgevee, en goed soos my klippies word afgewas en blinkgevryf terug gepak. Een bak Yin, een bak Yang. (Lees jy Xena?)

Om te werk maak mens moeg en dors, en ons het vitamines en minerale nodig. Hierdie is sap gemaak van wortels, appels, pynappel, suurlemoen en gemmer.

Daar is nog so baie wat ek kan wys, die stapels boeke wat rondlê in afwagting op ‘n totale herorganisasie, die pakke CD’s waarvoor daar nie plek in die ordelike rakke is nie, die ure en ure se werk wat ek elke dag doen aan Boekemakranka, maar ek sal volstaan by hierdie fototjie van wanordelikheid. Dit is hoe ons huis normaalweg nié lyk nie.

En dit liewe bloggers, is net so ‘n paar flitsies uit die lewe van die MaanMense se normale dag.

‘n Paar tree in MaanKind se pienk seeplakkies… Dis nou as ons nie afvat en bietjie rits nie…

En nou is dit Xena se beurt. (Jy wil mos!)

Dit was my status update gister. Ek het al voorheen geskryf oor lig en donker en op en af en eb en ty, en die balans in ons lewens, maar gister was regtig ‘n dag waarop ek hierdie lewenswaarheid tot die uiterste in my lewe gevoel het. Wat dit my beproef het.

Dis altyd lekkerder om goeie nuus te kry as slegte nuus, …

Tik en Delete en dink en tik weer. Herdink en hertik en weer delete. Sedert vanoggend.

Nee.

Kom ons hou dit maar by: Gister was ‘n dag van goeie nuus oor iets wat myself en ander raak, en gister was ‘n dag van bitter slegte nuus oor iets wat myself en ander ook raak. ‘n Tragiese gebeurtenis in ons dorp is op almal se lippe, maar net daardie kind sal werklik weet waarom dit nodig was. Meer tragiese nuus het binne twee minute gevolg, na die nuus oor die kind.

Terwyl ek hier tik, sê die RSG-aanbieder – Vir elke terugslag is daar hoop. Vandag klou ek ook aan daardie hoop vas.

Hoop is Liefde.

Ons het vandag in die Palmietrivier onder hierdie brug gaan swem, so ent op in die rivier is ‘n natuurlike borrelbad – MAGIC is nie die woord nie! Die borrelbad is privaat – dis met groot klippe omring. By die brug klouter jy met so mooi paadjie af tot op die klippe, maar dan swem jy rivier-op vir seker so 50 m, die water vloei stil genoeg daar, en daar is klippe tussenin waar jy kan rus. Dis seker net so 50 m tot by die ‘borrelbad’, maar dit  het gevoel soos die Midmar myl stroomop!

Dit laat my toe weer dink aan ‘n vorige keer wat ons daar gaan swem het. So ent op, kon ons hoor daar is reeds mense, en ‘n meisie het so lekker gegiggel. Hoe nader ons gekom het, hoe duideliker het die aard van die gegiggelry geword! Ons het lekker gelag, terwyl ons aan ‘n klip hang, om die kafoefelende couple genoeg kans te gee, dit moes vir hulle hengse spesiaal gewees het. Toe die geluide begin aandui dat hulle weer mense kan aankyk, het ons al hoe harder begin praat om hulle te waarsku ons is onderweg. Dis darem wonderlik om jonk en verlief te wees! Twee oulike kinders, hulle het bietjie gesels soos ons by mekaar verby is. So twee jaar getroud, die twee. En ek dink sy het geweet ons weet…

Ja, OK, ons piekniek maar op die klippe en sukkel die steiltes uit, en die jonges kafoefel. Ons het immers ons beurt gehad…

Hierdie foto is nie vandag geneem nie, maar die water het net so gelyk. Dalk bruiner, meer die tipiese amber bergwater kleur.

En ja. Ons besef inderdaad hoe bevoorreg ons is. Ons het in daardie borrelbad gesit en Dankie gesê vir die voorreg om in hierdie wonderlike omgewing te kan woon.

Ons koop normaalweg nie die Sunday Times nie, maar gister het die woonstelgaste een agtergelaat, en in hierdie huis as daar iets geskryf staan, word dit gelees. (Ek sal nou nie so ver gaan as om te sê dat MaanMan instruksies lees nie…) In die Times Live, was ‘n baie interessante stuk, The allure of demure. Daarin

Mans kan nou maar sê hulle kies ‘n vrou met persoonlikheid, ‘n slim vrou, ‘n sterk vrou. Maar wie maak hulle harte sag, en bring die beskermingsdrang na vore? Ms Demure.

Nou hier in my middeljare dink ek al hoe meer daaraan, Feminisme was ‘n aaklige ding om aan ons geslag te verkoop, dit het bloot gemaak dat ons ‘n raw deal kry. Ons moes alles wees, want ons is gemaak glo dat ons supervroue is. En het ons nie probeer nie… En wie het in elke situasie met die prys (en dikwels ook die bevordering) weggestap? Ms Demure. En wie het die werk gedoen? En waar het dit die sterk vroue gelaat? Ms Demoer (in).

DH Lawrence wrote: “Men have loved to dwell … on the demure maiden whose inevitable reply is: Oh, yes, if you please, kind sir! The demure maiden, the demure spouse, the demure mother this is still the ideal.“

Demures might not be rich, intense or vivid in colour, but they do have a place in the herbaceous border of life. They are those small blushing flowers in the front nodding prettily away. It is only when you dig them up you find their long tenebrous roots have strangled every other plant in the bed. – Lin Sampson

Ek moet darem byvoeg, persoonlik dink ek ms Sampson is hopeloos te sinies in haar uitkyk. Meeste vrouens wat ek ken is maar ‘sterk’ vroue, en ons laat ons mos nie misbehandel nie, of hoe? Feminisme is ‘n vloekwoord.

Hou gerus Boekemakranka dop vir Eensame ekspedisie - Dagboek van ‘n eensame, op ‘n Suidpool avontuur  (Dries Brunt is self ‘n deurwinterde Antarktiese ekpspedisielid).

Ek is ook soms eensaam, maar mag ek nooit eensaam midde-in ys word nie…

Eensame ekspedisie is nou te koop op Amazon! Kliek op hierdie skakel.

Dan sê ek maar nou dankie aan die patat.

Dankie dat jy daar was vir my, dankie dat jy geduldig geluister het toe my pen met jou gepraat het.

Maar bowenal – Dankie dat jy jou lewe gee, sodat ek kan lewe. Want my hart kry seer om iets wat so mooi lewe nou in die oond te vermoor…

Posted with WordPress for BlackBerry.

Hierdie eerste springgety het ek gemis, my vel brand nog te veel as ek in selfs in die ligste van sonstrale kom.

Volmaan het amper ongesiens verbygeseil.

Tyd is kosbaar, en as die gemiddelde mens 29,000 (ja, werk maar uit) dae leef, dan is dit nogal scary as ek sien nog ‘n dag is verby. Daarom wil ek elke dag lekker voel as ek terugkyk op my dag, dat ek iets gedoen het wat ek wou doen. Moes doen. Andersins sou ek seker onvergenoegd raak.

Dan is dit ook lekker om terug te kyk op my jaar, om te sien wat ek alles op Facebook kwytgeraak het. Hier is net so uittreksel:

Alles gebeur in siklusse, alles. En so het die vakansieseisoen amper oornag tot einde gekom. Winkels is weer tjoepstil,  en op die strand is meer oorblyfsels van vakansiegangers as mense. Strate is stiller. Almal se fut is uit, soetgoed klink nie meer lekker nie, braaivleisvure vlam nie meer so hoog nie, en kort-kort ry hier nog ‘n volgelaaide voertuig met fietse agterop, of ‘n karavaan verby op pad huis toe.

Kersfees in Kleinmond is altyd ʼn baie besonderse tyd. Terwyl almal in ‘n feestelike stemming is en kuier, was daar mense wat harder gewerk het as gewoonlik wat ‘n baie groot dankie verdien.

My grootste dankie gaan aan al die manne van die poeftrokke wat van ligdag tot laataand gery het. Uhm, ja, ons het mos nog hierdie stelsel… Ons is tjok-en-blok oor hierdie tyd, en ons het oor die Nuwejaarsnaweek ‘n kommunikasieprobleem gehad wat gelei het dat die kontrakwerkers wat ingekry is om die ekstra las te verlig, deurmekaar geraak het met strate en lane (Bly bietjie in ‘n dorp met strate en lane en jy raak self soms deurmekaar!) en by die verkeerde huis gaan leegsuig het. Ons Munisipale Areabestuurder was met ‘n glimlag in haar stem en goeie wense vir die nuwe jaar op Nuwejaarsdag bereid om ons te help om die probleem uit te sorteer. Wat ‘n verligting toe ons 20 minute later daardie bekende dreuning voor ons oranje huis hoor. Imagine vir een oomblik ek moet vir gaste gaan sê moet asseblief nie flush nie…

Die manne van die vullistrokke het elke dag gery, en met ‘n glimlag hulle werk gedoen om ons dorp skoon te hou. Ek besef ook nou wat die term sigbare polisiëring beteken, die polisie en verkeersmanne was baie sigbaar. Die brandweer en noodspanne Volunteers het blitsvinnig ‘n bergbrand geblus.

Die kassiere van al die winkels, maar veral by die SuperSpar, is voorwaar besondere meisies. Nadat hulle vir ure aanmekaar gewerk het, was ons steeds met ‘n glimlag begroet! Die bestuur van ‘n winkel of ‘n restaurant kan hóé goed wees, maar uiteindelik is dit maar die personeel agter die kasregister, of wat jou kos aandra, wat jou koop- of eet ondervinding maak of breek.

Al hierdie dinge maak dit so ‘n unieke ervaring om hier te woon, ons was altyd gewoond in stede gaan munisipale en ander dienste agteruit oor vakansietye, maar hier word groter pogings ingesit. Ons munisipaliteit, polisie, verkeer en al die besighede verdien ‘n baie groot dankie! Wat ‘n dorp!

En dan natuurlik ook ‘n groot dankie aan al die vakansiegangers wat nou in groot getalle teruggaan, wat help ons om dorp te laat groei in die lekkerste vakansiedorp wat ek ken!

Omdat ons in ‘n baie sentrale kol bly, is ons gastehuis se parkeerarea vol, nie net van ons eie gaste nie, maar ook mense wat nie nader aan die strand parkeerpleek kry nie.

Dis Lig en dit Lewe. Almal wag vir die groot (amptelike) vuurwerkvertoning wat so teen 23:00 op die strand afskop, en amper 2 ure aanhou.

Normaalweg is oujaarsaand vir my een van nadenke oor die jaar wat verby is, ‘n refleksie op wat ek geleer het en nog kón leer, maar hierdie jaar was my gedagtes eenvoudig.

Dankbaarheid. Dankbaar vir die kinders wat kom kuier het. Dankbaar vir ons eie gesondheid. Dankbaar dat ek ‘n aaklige siekte gekry het, wat my tot stilstand geskok het, maar wat my kans gegee het om ‘n wonderlike uitdaging aan te pak, en  wat gegroei het tot ‘n vinnig-groeiende Uitgewery van e-Boeke vir Kindle, wat op Amazon verkoop word.

Gister op die strand was dit groot pret (met die advieskomitee in die vorm van MaanMan en skoonseun Japie wat sit en instruksies gee) om 2011 te laat wegspoel in die verlede. Skoon te maak.

Ons verwelkom dan amptelik:

Every day is a New Beginning.

A new cycle begins this day, yet a new cycle begins every day. Indeed, every moment. So if you recognize anything on this day, recognize what it symbolizes: The miracle of the endlessly continuing Cycle of Life.

What a grand day! What a time for celebration! We begin again today! We turn the page! And so, let go of all that you do not wish to carry with you any further. Any fear, any sadness, any anger, any resentment, any disappointment, any lament…let it all go. And now, using the specialness of this day as a springboard, let’s get on with Life! 

(Neale Donald Walsch)

Mag 2012 ook jóú jaar wees.

Veertjies is seker een van die goed wat meeste mense verbind met ‘n boodskap. Ek kry veertjies as bevestiging van my gedagtes. Hoe suiwerder die gedagte, hoe fyner en witter die veertjie, en hoe vreemder die plek waar ek hom kry. ‘n Sagte gryserige veertjie is ‘n vermaning, en bewaar almal om my die dag as ek ‘n swartetjie kry… Dan loop ek met donker gedagtes in my kop.

MaanMan is nogal bekend onder ons vriende as die man wat die Earbuds kry. Oral waar hy loop, is hulle voor sy voete. Stop ons by Mooiberge om aarbeie te koop, dan lê enetjie voor sy kardeur. Piekniekplekke, onder ‘n boom waar ons op ‘n afgeleë pad parkeer, op pad biblioteek toe, nou die dag glads op die vloer in ‘n klerewinkel, waar hy onwillig saam met my in is. In elke dorp waar ons kom wag daar enetjie voor sy voete. Gaan klouter ons hier onder op die rotse langs die see, kry hy een waar angels fear to tread. ‘n Besonder snaakse plek onlangs was agter die bure se braaiplek (vakansiehuis, geen siel kom daar nie), toe hy ons blinde kat uit hulle boom moes help. Hierdie nommertjie het langs die R43 gewag, mooi op die plek waar hy met sy fiets gestop het vir ‘n sluk water. Dit was so snaaks, dat hy my in die kar gelaai het om te gaan wys. Ek moes dit eenvoudig op film verewig. Wat? Hoe? Hoekom? Hy kry net nie die antwoord nie.

En dan die snaakste een. Bloed. Daar het ‘n paar keer ‘n druppel bloed verskyn waar ek besig was. Eenmaal teen die wit muur voor my oë, waar ek staan en stryk. ‘n Paar maal op ons (wit) teëls. Twee maal spontaan op my vinger (waar geen mes of naald naby was nie, eenmaal op my been terwyl ons in die kar gery het, en een keer op hierdie einste sleutelbord waarop ek sit en tik. Dit verskyn eenvoudig op ‘n plek waar ek besig is. ‘n Groot druppel taai rooi bloed, wat dan bruinerig word na ‘n rukkie. En nee, ek kneus nie maklik nie, ek bloei nie maklik nie en ek drink nie bloedverdunners nie. In fact, die Bloeddienste wil nie eers my bloed hê nie, ek mors glo hulle equipment omdat my bloed stadig loop en die sakkie nie volkom nie. Ek was nogal uitgefreak daaroor, en het Opgevra Boontoe, en die antwoord was bloot: Lewensbloed. Nee toemaar, ek weet ook nie. Dit het darem lanklaas gebeur.

My nuutste een is darem makliker en niks grillerig nie. Rafeltjies, in ‘n sekere vorm gedraai. Pragtige pastelkleure rafeltjies. In boeke. Op die mens se rug wat voor my stap, op ‘n restaurant se tafeldoek, oral kry ek mooi sagte rafeltjies, met so ogie en ‘n spiraal gedraai. Daar was darem nog net een kwaai gekoekte swarte…

Sylvia Browne het ‘n verklaring vir Synchronicities, waar besonder betekenisvolle toevallighede gebeur. Sy reken dit is A secret wink with God, om te bevestig dat jy inderdaad op die regte tyd op die regte plek is.

In Phenomenon sê sy ook: So pause to say thank you for your coincidences, large and small. The’re all snapshots of your immortality, and confirmation that you and your chart are in perfect synch.

Het jy al so iets ervaar?

Enige verklarings welkom…